1234567

Cuda natury

  
W tej sekcji umieszczamy wszelkiego rodzaju rankingi od najładniejszych miast, plaże, po najwspanialsze restauracje itd.

Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 02 gru 2012 19:43

Najpiękniejsze cuda natury to kolejna propozycja dla naszych forumowiczów, mamy nadzieje że przypadnie wszystkim do gustu.

EUROPA



Dover urwisko


Obrazek

Jest wiele rejonów świata, w których można podziwiać klify. Jednak Dover to jedyny tak magiczny i niezapomniany zakątek. Najbardziej wysunięty w stronę kontynentu europejskiego odcinek Wysp Brytyjskich wita pasażerów statków jednym z najsłynniejszych krajobrazów. Kredowe urwisko rozpościera się na odcinku ponad 8 km na wschód i zachód od portowego miasta Dover, przekraczając miejscami 105 m wysokości.

Zbudowane w większości z kredy, a miejscami z krzemienia i kwarcu urwiska można podziwiać z trzech perspektyw: z góry - przechadzając się wzdłuż trawiastej drogi, z dołu - spacerując wzdłuż kamienistej plaży, lub ze statku. Bez względu na to, z której strony się je ogląda, zawsze wprawiają w zachwyt. Poetycka nazwa Anglii - Albion - pochodzi właśnie od kredowobiałych klifów w Dover.

Przez stulecia wybrzeże Dover chroniło dostępu do wyspy, dlatego było ważnym punktem strategicznym. W średniowieczu w ścianie klifu wykuto korytarze prowadzące wprost do zamku w Dover. Urwiska mają jednak nie tylko znaczenie historyczne, ale również naukowe - zaliczane są do grupy obiektów szczególnie interesujących dla geologów, a także botaników i biologów. Ze względu na sprzyjające warunki przyrodnicze, są obszarem niezwykle bogatym w faunę i florę, gniazdują tu m.in. mewy trójpalczaste.

Włoskie Dolomity

Obrazek


Zajmujące północno-wschodnią część Włoch Dolomity wchodzą w skład łańcucha Alp. Usytuowane są pomiędzy dolinami Val Ren-dena na zachodzie, Piawa na wschodzie oraz Pustertal na północy. Jest to szczególna kraina, nieprzekraczająca granic terytorialnych Włoch, jednak warto zauważyć, że pod względem historycznym był to teren ciągłego ścierania się wpływów włoskich od południa i germańskich od północy. Przełęcze, doliny i granie na przestrzeni dziejów były świadkami wielu decydujących starć wojennych.

Wzniesienia Dolomitów zbudowane są z wapieni, dolomitów i riolitów. Góry rozpościerają się na odcinku 80 km ze wschodu na zachód i 70 km z północy na południe, a ich najwyższym szczytem jest Marmolada, osiągająca wysokość 3343 m n.p.m., która w całości pokryta jest lodowcem.

Dolomity nie tworzą wyraźnego łańcucha górskiego. Składają się z grup skalnych oddzielonych głębokimi dolinami i wysokimi przełęczami. Są znacznie niższe od najwyższych grzbietów Alp, jednak pionowe skalne turnie, postrzępione granie oraz trawiaste stoki rekompensują te braki. Tak różnorodny charakter podłoża w połączeniu z głębokimi dolinami i formacjami krasowymi czyni z Dolomitów tereny niezwykle atrakcyjne turystycznie. Upodobali je sobie zarówno narciarze, jak i wielbiciele wspinaczki. Masyw Tre Cime di Lavaredo, jedno z najbardziej wyjątkowych miejsc w Dolomitach, składa się z trzech szczytów: Cima Ovest (2973 m n.p.m.), Cima Grandę (3003 m n.p.m.), Cima Piccola (2857 m n.p.m.). Malowniczy pejzaż z trzema charakterystycznymi wierzchołkami stanowi symbol regionu, jest także celem wypraw wielu turystów.

Fiordy norweskie

Obrazek

Norweskie doliny w kształcie litery „UM powstały w czasie zlodowaceń, kiedy wycofujący się lodowiec wyżłobił w skale ogromne rowy. Po ociepleniu klimatu miejsce lodu wypełniło morze. Pas wysokich, stromych i majestatycznych skał rozpościera się na odcinku 500 km.

Fiordy norweskie

Fiordy norweskie tworzą niezapomniany, jedyny w swoim rodzaju cud natury. Najbardziej popularny z nich jest turkusowy Geirangerfjord, a najdłuższy, liczący ponad 200 km i jednocześnie najgłębszy - ponad 1300 m - nosi nazwę Sognefjord. Urwiste klify, ciemnogranatowa woda i kaskady spływające po niemal pionowych zboczach wraz z czystym powietrzem i magią kolorów czynią ten region jednym z najpiękniejszych na świecie. Fachowcy określają te okolice mianem archetypicznego fiordowego krajobrazu. „National Geographic" uznał norweskie fiordy za najmniej dotkniętą ludzką ręką wakacyjną krainę na świecie. Rzeczywiście, jest to doskonałe miejsce na wypoczynek i relaks. Oferty turystyczne zachęcają do udziału w rejsach i wycieczkach krajoznawczych, dla chętnych organizowane są spływy kajakowe oraz wędrówki po górach z wizytą na górskich farmach.

Pasma fiordów oraz obszarów górskich usytuowane na zachodnim wybrzeżu Norwegii znajdują się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.



Szczyt Matterhorn


Obrazek

To nie tylko wyjątkowy cud natury. Jego kształt I i lokalizacja czynią z niego prawdziwy symbol niedostępności. To jedyna znana na świecie góra, której kształt tak bardzo zbliżony jest do piramidy. Matterhorn, o wysokości 4478 m n.p.m., jest szóstym pod względem wysokości szczytem alpejskim. Skalno-lodowa piramida samotnie wznosi się wśród firnowych pól lodowych Alp Pennińskich. Przy sprzyjających warunkach pogodowych Matterhorn jest widoczny z dachu katedry w Mediolanie.

Góra ma cztery strome zbocza, do których przylegają tylko niewielkie płaty śniegu i lodu. Regularne lawiny przesuwają śnieg w dół, gdzie jest on akumulowany na lodowcach u podstawy każdego zbocza. Cechy, które czynią górę tak niebezpieczną, przyczyniają się jednocześnie do jej niebywałego piękna. Matterhorn to bez wątpienia jedna z najwspanialszych gór świata.

Ze względu na groźny wygląd, niedostępność, zmienność pogody oraz spadające odłamki skał jest to jeden z najpóźniej zdobytych szczytów alpejskich. Po raz pierwszy ujarzmiono go w 1865 roku. Na wierzchołku Matterhornu stanęła ekipa Edwarda Whympera, która osiągnęła cel, wspinając się granią Hórnli. Niestety, podczas zejścia cztery z siedmiu osób zginęły.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 02 gru 2012 20:06

Kontynuując temat cuda natury przenosimy się na chwilę do naszego Kraju, choć nie tylko.

Mazury

Obrazek

Pomimo tego, że Mazury są nazywane krainą tysiąca jezior, w rzeczywistości jest ich tu ponad trzy tysiące. Niektóre z nich łączy sieć kanałów wodnych. Wśród żeglarzy popularny jest Szlak Wielkich Jezior Mazurskich o długości 88 km. Największym zbiornikiem wodnym regionu są Śniardwy o powierzchni 113 km2, z kolei najbardziej zasobnym w wodę - Mamry.

Mazury to region etnograficzny w północno-wschodniej Polsce; jest częścią pojezierzy Mazurskiego i Iławskiego. Od wschodu graniczy z Pojezierzem Ełckim, po zachodniej stronie z Pojezierzem Mrągowskim, od północy granicą jest Krai na Węgorapy, a od południa Nizina Mazurska. Region został zasiedlony około XIV wieku przez przybyszów z Mazowsza.

Analizując genezę ukształtowania terenu, warto zwrócić uwagę na to, że kraina została uformowana przez lodowiec, który nasunął się w plejstocenie. Dzięki niemu powstała urozmaicona rzeźba terenu ze wzgórzami morenowymi, pagórkami, ozami, kemami oraz rozległymi równinami stożków sandrowych. Najwyższym szczytem mazur jest Góra Dylewska, osiągająca 312 m n.p.m. Ta części Polski należy do najzimniejszych w kraju, dzięki wpływowi Bałtyku i oddziaływaniu klimatu kontynentalnego.

Mazury to również przepiękna przyroda, chroniona m.in. w rezerwacie żubrów „Wolisko" w Puszczy Boreckiej. Jest to drugi pod względem liczebności żubrów rezerwat w Polsce, tuż po Białowieży.

Kraina Wielkich Jezior Mazurskich to raj dla miłośników sportów wodnych. Rzesze turystów przybywają w ten zakątek Polski, by oddać się przyjemności żeglowania w niezwykłych okolicznościach przyrody.


Puszcza Białowieska


Obrazek



To ściśle chroniony obszar przyrodniczy, który w swoich granicach kryje ostatni w Europie las o charakterze pierwotnym - jego wiek szacuje się na ponad 500 lat. Prastary bór jest jedną z nielicznych już ostoi wielu ginących gatunków, tzw. reliktów lasu pierwotnego.

Puszcza Białowieska rozpościera się ze wschodu na zachód na długości 55 km, a z północy na południe - 51 km. W granicach Białorusi znajduje się około 880 km2, a jej obszar na terenie Polski zajmuje około 620 km2.

Wśród unikatowych gatunków drzew najwyższe są świerki, ich wysokość dochodzi nawet do 52 m. Najgrubsze i najstarsze są dęby - Dąb Wieli Mamamuszi ma kilkaset lat i obwód pnia dochodzący do 7 m. Symbolem puszczy jest żubr, największy ssak europejski. Populacja zamieszkująca ten teren liczy około 450 osobników. Dzikie lasy są również domem dla wilków, rysiów, jeleni i łosi.

Niezwykłe bogactwo fauny i flory od 1947 roku chronione jest w ramach Białowieskiego Parku Narodowego. Jego granice obejmują, niestety, tylko około 30% całej powierzchni puszczy. Na niechronionych terenach w latach 1945-2000 w samej tylko polskiej części puszczy wycięto około 9 min m3 drewna. Od 1977 roku Białowieski Park Narodowy ma status Światowego Rezerwatu Biosfery UNESCO, a od 1979 roku figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.

Tatry


Obrazek

Są najwyższym łańcuchem Karpat i najwyższym pasmem gór skim w Polsce. Zajmują obszar 785 km2 (po polskiej stronie znajduje się 175 km2). Pasmo rozpościera się pomiędzy podhalańskimi kotlinami, Spiską i Liptowską. Najwyższym szczytem Tatr jest leżący po słowackiej stronie Gerlach (2655 m n.p.m.), po polskiej stronie najwyższe są Rysy, osiągające wysokość 2499 m n.p.m.

Tatry dzieli się na Wschodnie i Zachodnie. W ramach Wschodnich wyróżnia się jeszcze Tatry Wysokie i Tatry Bielskie. Podział wynika ze zróżnicowanego charakteru tych terenów. Tatry Wysokie są strzeliste i surowe, a Zachodnie niższe i łagodniejsze. Tatry Zachodnie od Wschodnich rozdziela przełęcz Liliowe oraz Dolina Suchej Wody, a granicą między Tatrami Bielskimi a Wysokimi jest Przełęcz pod Kopą.

Karpaty powstały podczas orogenezy alpejskiej. Ponieważ są to góry młode, a proces wypiętrzania wszystkich alpidów jeszcze się nie zakończył, ich budowa geologiczna jest bardzo złożona. Najbardziej charakterystyczne elementy Tatr to strzeliste szczyty opadające ku dolinom, żłoby lodowcowe, cyrki i jeziora, a także wodospady. Największe tatrzańskie jeziora to: Morskie Oko, Wielki Staw, Czarny Staw pod Rysami i Pińczowy Staw, a po stronie słowackiej Szczyrbskie Jezioro.

Dzięki alpejskiemu charakterowi Tatry są bardzo atrakcyjne widokowo, a ich stosunkowo niewielka wysokość czyni je łatwo dostępnymi, jednak tatrzańskie szlaki są zróżnicowane pod względem trudności. Wytyczono zarówno drogi łatwe, spacerowe, prowadzące dolinami lub specjalnymi gór skimi ścieżkami, jak również strome i wąskie, zabezpieczone żelaznymi łańcuchami, które wymagają dobrej kondycji, a przede wszystkim doświadczenia.


Meteora Grecja

Obrazek


Przed milionami lat na rozległej równinie pod wpływem działania I spływających do morza mas wody ukształtowały się piaskowcowe ostańce. Skały przybrały różne formy: szpikulców, grzybów i stożków. Te kamienne formy przyciągały pobożnych pustelników, którzy osiedlali się w jaskiniach lub na niedostępnych wierzchołkach, szukając ciszy i samotności. Później zaczęto zakładać tam klasztory. Dziś Meteora słynie z nagromadzenia monastyrów, czyli prawosławnych klasztorów, które przez swoją niezwykłą lokalizację wyglądają jakby zostały zawieszone, dlatego nadano im miano wiszących klasztorów. Również nazwa pobliskiego miasteczka ma genezę związaną z niespotykanym usytuowaniem świątyń - pochodzi od greckiego słowa meteoros, znaczącego 'zawieszony w powietrzu'.

Pierwszy z klasztorów powstał w XIV wieku z inicjatywy Świętego Anastazego. W ciągu kolejnych dwóch stuleci wybudowano jeszcze 24 inne monastery, z których przetrwało sześć: Świętego Mikołaja, Świętej Trójcy, Świętego Stefana, Wielki Meteor I Przemienienia Pańskiego, Rusanu - Świętej Barbary i Wszystkich Świętych.

Początkowo wszelki transport na szczyt odbywał się za pomocą lin, również ludzie dostawali się do klasztorów w taki sposób. Współcześnie do większości świątyń prowadzą wybudowane schody i pomosty, jednak zachowały się i wciąż są sprawne dawne konstrukcje linowe.

Skradinski buk


Obrazek

Najpiękniejszą i jedną z najpotężniejszych rzek Chorwacji, której I przepływ szacuje się na 50 m/s jest Krka. Jej długość to zaledwie 73 km. Wypływa z masywu Dinara, znajdującego się na granicy Chorwacji i Bośni, przemierza Chorwację, uchodząc ostatecznie do Morza Adriatyckiego w rejonie miasta Szybenik. Po drodze pokonuje różnice 242 m wysokości, tworząc wodospady: Bilusić buk, Prljen buk, Manojlovac, Rośnjak, Miljacka slap, Rośki slap i największy oraz najsłynniejszy z nich - Skradinski buk o wysokości około 45 m.

Zjawiska krasowe, jakie tworzy ta górska rzeka, zwłaszcza martwica krasowa, która uformowała wodospady, czynią z niej wyjątkowy cud natury. Związki wapnia, które wytrącają się z wody i osadzają na roślinach, zmieniają je w skały, te z kolei, nakładając się na siebie, formowały tarasy, a później w zależności od szybkości nurtu powstały wyspy lub wodospady.

Fauna i flora ekosystemów związanych z Krką jest różnorodna. W rzece pływają m.in. pstrągi potokowe, brzany i kiełbie, na skałach wygrzewają się żmije lewantyńskie i jaszczurki zielone, a w przestworzach latają orły przednie, sępy płowe i rarogi górskie. Aby chronić niezwykłą przyrodę środkowego i dolnego biegu rzeki, w 1985 roku założono na tym terenie Park Narodowy Rzeki Krka o powierzchni przekraczającej 100 km*.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 02 gru 2012 20:27

Kolejne cuda natury znajdują się w Azji

Azja

Bajkał

Obrazek

Nazywane perłą Syberii jezioro to prawdziwy cud natury. Bajkał jest najstarszym — jego wiek szacuje się na ponad 25 min I lat — i najgłębszym jeziorem świata. Zajmuje powierzchnię 31 500 km2, w najgłębszym miejscu ma 1642 m, a jego średnia głębokość to 730 m i powstało w wyniku ruchu płyt tektonicznych.

Niepowtarzalny widok zapewniają nie tylko krystalicznie przejrzyste bajkalskie wody, ale również pokryte śniegiem szczyty gór i lasy otaczające jezioro. Od jesieni do wiosny Bajkał jest zamarznięty, a w miesiącach letnich średnia temperatura wody przy powierzchni waha się od 8 do 9°C. Od zachodu jezioro otaczają Góry Bajkalskie, od wschodu Góry Barguzińskie, a od południa i południowego-wschodu zbiornik okala pasmo Hamar Daban. Ze wszystkich wzniesień do Bajkału spływa 336 potoków, ale z jeziora wypływa tylko jedna rzeka - Angara.

Wyjątkowe bogactwo przyrodnicze wód jeziora potwierdza różnorodność gatunkowa występujących w nim organizmów. Według badań w Bajkale żyje około 2630 gatunków fauny i flory. Wśród nich ponad połowa to endemity, niespotykane nigdzie indziej na świecie, są to m.in.: foka bajkalska, cyraneczka bajkalska, omul bajkalski oraz gołomianka.

Od 1996 roku Bajkał oraz przyległe tereny znalazły się Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO


FILIPINY



Czekoladowe wzgórza


Obrazek

Nazwa miejsca pochodzi od barwy, jaką przybierają wzgórza w porze suchej, trwającej od lutego do marca, kiedy wysuszona słońcem trawa nabiera czekoladowobrązowego koloru. Malownicze Czekoladowe Wzgórza w samym środku wyspy Bahol na Filipinach to zespół 1268 bardzo ciasno usytuowanych wzniesień, z których większość ma bardzo regularny owalny kształt. Pomiędzy nimi występują inne formy, zbliżone wyglądem do stożków. Ich wysokość bezwzględna waha się od 30 do 120 m.

Wzniesienia są zbudowane z wapienia, ale nie ma pewności co do sposobu, w jaki zostały ukształtowane. Prawdopodobnie wapienne skały były wystawione na działanie deszczu, który stopniowo je wypłukiwał. Nie wiadomo jednak, dlaczego nie powstały tam jaskinie lub korytarze, jak w przypadku innych wapiennych skał poddanych procesom krasowym.

Według legendy Czekoladowe Wzgórza powstały ze skał rzucanych przez dwóch rywalizujących ze sobą olbrzymów. Po pojedynku, który trwał klika dni, przeciwnicy zostali przyjaciółmi i opuścili wyspę, pozostawiając skały na dowód rywalizacji. Inna legenda głosi, że wzniesienia to łzy olbrzyma Arogo, który zakochał się w śmiertelniczce i rozpaczał z powodu niespełnionej miłości.


FUDZI

JAPONIA


Obrazek

Zniesienie Fudżi znajduje się na wyspie Honsiu, w miejscu, gdzie stykają się trzy płyty tektoniczne: amurska, ochocka i filipińska. Japońska nazwa formacji to Fuji-san. Góra jest w rzeczywistości nieczynnym wulkanem o średnicy krateru wynoszącej 500 m i głębokości 250 m. Składa się z trzech stożków wulkanicznych, które powstały na różnym etapie życia wulkanu. Ostatnia erupcja rozpoczęła się 28 października 1707 roku i trwała do 1 stycznia 1708 roku, w epoce Edo. Sejsmolodzy oceniają, że istnieje duże prawdopodobieństwo kolejnego wybuchu.

Góra Fudżi, wznosząca się na wysokość 3776 m n.p.m., jest najwyższym szczytem Japonii i obiektem kultu wyznawców shintoizmu - tradycyjnej religii opartej na mitologii japońskiej. Zgodnie z tradycją, każdy wierzący powinien wspiąć się na tę świętą górę przynajmniej raz w życiu, by zobaczyć wschód słońca.

Po północnej stronie szczytu znajduje się pięć jezior pod wspólną nazwą Fuji Goko. W sąsiedztwie są również malownicze wodospady Shiraito. Fudżi jest częścią Parku Narodowego Fudżi-Hakone-lzu. Pomimo stosunkowo niewielkiej odległości przez większą część roku góra jest prawie niewidoczna z Tokio. Duża wilgotność powietrza oraz gęsta zabudowa uniemożliwiają podziwianie wulkanu z poziomu ziemi. Aby móc go zobaczyć, najlepiej wjechać na jeden z wieżowców. Charakterystyczna sylwetka Fudżi jest jednak bardzo popularnym motywem w japońskiej sztuce malarskiej.


Góry Huangshan Chiny

Obrazek

Niegdyś nazywane Yishan, to jeden z najpiękniejszych widoków w Chinach. Łańcuch rozpościera się na odcinku 40 km z północy na południe i 30 km ze wschodu na zachód. Panorama ze szczytów obejmuje 154 km2. Na jedyny w swym rodzaju spektakularny widok składają się wysokie góry, lasy, jeziora i wodospady.

Góry Huangshan słyną z pięknych sosen, bulgoczących gorących źródeł i skał uformowanych w najróżniejsze kształty, ponad którymi szybko przesuwają się malownicze chmury. Każdy z 72 szczytów ma inny kształt i niepowtarzalny urok. Szczyty o nazwach Lotos (Lotus Peak) i Niebiańska Stolica (Celestian capital Peak) zachwycają wysokością, stromymi zboczami i strzelistością, a Shixin, wyrastający z głębokiej doliny, urzeka smukłością i delikatnością.

Harmonijne połączenie siły i gracji to obraz, który na długo pozostaje w pamięci jako wizytówka tego zakątka świata najpełniej oddająca jego piękno. Silne, stare sosny przepięknie wyrzeźbione przez naturę czasami wyrastają wprost ze skalnych szczelin, innym razem nachylają się nad klifem, niektóre nawet wiszą nad przepaścią. Zielone bujne ponad dwudziestometrowe drzewa kontrastują z miniaturowymi sosnami dorastającymi do zaledwie kilkunastu centymetrów. Od 1990 roku Góry Hauangshan figurują na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.


Himalaje


Obrazek


Najwyższe pasmo gór świata jest zarazem najmłodszym, gdyż powstało około 50 mil lat temu. Cały łańcuch rozpościera się na odcinku o długości ponad 2,5 tysiąca km i ma około 250 km szerokości.

Himalaje dzieli się na trzy główne pasma: Wysokie Himalaje, Małe Himalaje i Sziwalik. Himalaje Wysokie rozciągają się od masywu Nanga Parbat na zachodzie po przełom Brahmaputry na wschodzie. Średnio szczyty dochodzą tam do ponad 6000 m n.p.m. Małe Himalaje to pasmo górskie położone na południe od Himalajów Wysokich I i oddzielone od nich dużymi kotlinami (m.in. Kotliną Katmandu). Do Małych Himalajów należą: Pir Panjal, Dhaula Dhar, Nag Tibba i Mahabharat, a ich średnia wysokość to 3500-4000 m n.p.m. Sziwalik geologicznie różni się do Himalajów Wysokich i Małych. Jest to pasmo górskie wznoszące się do wysokości nieco ponad 2000 m n.p.m.

W Himalajach znajduje się aż 10 z 14 ośmiotysięczników świata: Mount Everest- 8850 m n.p.m. (najwyższy szczyt Ziemi), Kanczendzonga 18586 m n.p.m., Lhotse - 8516 m n.p.m., Makalu - 8485 m n.p.m., Czo Oju 18188 m n.p.m., Dhaulagiri 18167 m n.p.m., Manaslu 18163 m n.p.m., Nanga Parbat - 8125 m n.p.m., Annapurna i 8091 m n.p.m., Sziszapangma - 8027 m n.p.m. Pozostałe cztery ośmio-tysięczniki usytuowane są w Karakorum.

Pierwszym człowiekiem, któremu udało się zdobyć Koronę był Reinhold Messner - siedemnastoletnie zmagania zakończył sukcesem w 1986 roku. Kolejnym, i zarazem pierwszym Polakiem, który tego dokonał, był Jerzy Kukuczka - zajęło mu to niecałe osiem lat.

Chiński las kamiennych słupów

Obrazek

Ten niewiarygodny cud natury powstał w wyniku ruchów Ziemi, podczas których wypiętrzyły się warstwy wapienia. Skały popękały , a w efekcie działania erozji i wietrzenia powstały wyizolowane wzniesienia, zwane ostańcami. Kilkudziesięciometrowe kamienne formacje zajmują obszar około 5 km2.

Niektóre z nich tworzą mosty i łuki, inne kształtem przypominają rośliny i zwierzęta. Każdy z nich ma swoją nazwę często związaną z wyglądem, na przykład: Feniks Muskający Swoje Pióra, Rozwarstwiony Wodospad, Lwia Altana lub Szczyt Kwitnącego Lotosu. Najniższe ostańce osiągają wysokość niecałych 2 m, a najwyższe dochodzą nawet do 30 m. Między skałami istnieją przejścia, a nawet place, gdzie rosną drzewa. Przeciskając się przez wąskie przesmyki między skałami, można dotrzeć do niewielkiego jeziora zdającego się wić między kamiennymi kolumnami. Mostki, liczne przejścia, groty i szczeliny nadają temu zakątkowi niemal bajkowego charakteru. Chiński las kamiennych słupów uważany jest za najdoskonalszy przykład krasu wieżowego na świecie.

Każdego roku przybywają tu rzesze turystów, aby podziwiać te niesamowite formacje. 24 czerwca, gdy plemię Sani obchodzi ludowy Festiwal Ogników (Pochodni, Zniczy, Kaganków, Lampionów), Kamienny Las zdaje się być jeszcze bardziej magiczny i podczas radosnego święta na jego terenie odbywają się zapasy, walki byków, pokazy tańców Iwa i smoka, a także tradycyjne tańce.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 03 gru 2012 21:04

Następną propozycją na cuda natury jest Morze Martwe

Obrazek


Jest w rzeczywistości bezodpływowym jeziorem, którego lustro znajduje się 392 m p.p.m., a dno usytuowane jest 398 m niżej. To najbardziej słony akwen na Ziemi. Tak niskie położenie uniemożliwia jakikolwiek odpływ, a ilość wody zasilającej jezioro jest coraz mniejsza. Jest to skutek zmian klimatycznych oraz wykorzystywania części wody przez Jordanię i Izrael. Intensywne parowanie prowadzi do obniżenia poziomu wody i wytrącania się soli. Zasolenie jeziora sięga średnio 28%, na powierzchni wynosi około 22%, a na głębokości około 50 m - już 36%. Ze względu na tak wysokie stężenie soli niemożliwe jest utonięcie, ani nawet pływanie. Aby się zanurzyć, trzeba stopniowo się pochylać, aż do osiągnięcia pozycji horyzontalnej i swobodnego, a zarazem bezpiecznego unoszenia się na powierzchni.

Wody Morza Martwego są niezwykle spokojne i przybierają ciemnoniebieską barwę. Teren jest tak nisko położony, że powietrze jest o 10% bogatsze w tlen, a ciśnienie atmosferyczne dochodzi do 1066 hPa. Wysokie zasolenie niemal zupełnie uniemożliwia rozwój życia. Z wody pozyskuje się sól kuchenną i potasową. Na powierzchni pojawiają się również grudy bituminu - asfaltu, który wydobywa się przemysłowo. Morze Martwe znane jest ze swoich właściwości leczniczych i upiększających. Do kuracji zdrowotnych i kosmetycznych wykorzystuje się zarówno wodę, jak i osady błotne.

Cókelez w Pamukkale

Obrazek

Wapienne tarasy tureckiej góry Cókelez w Pamukkale (dosłownie 'bawełniana twierdza') to jeden z najbardziej I rozpoznawalnych obiektów naturalnych Turcji. Wypływająca z gorących źródeł woda, bogata w związki wapnia i dwutlenek węgla, ochładza się po wypłynięciu na powierzchnię. Wytrąca się wtedy węglan wapnia, a jego osady układają się w malownicze nacieki. W nierównościach zbocza tworzą się półkoliste tarasowe baseny, gromadzące wodę termalną.

Niegdyś tarasy pełne były mineralnej wody z gorących źródeł. Niestety, pod koniec ubiegłego wieku ludzie zaczęli zasilać tą wodą hotelowe baseny i naturalne piękno tarasów zblakło. Po oczyszczeniu i ponownym napełnieniu ich wodą odzyskały jednak swoją dawną świetność. Teraz obiekt ten jest prawnie chroniony i pilnie strzeżony, a jego białe skały w świetle słońca jaskrawo odbijają się od spalonych zboczy.

W czasach starożytnych powyżej tarasów powstało miasto I uzdrowisko o nazwie Hierapolis. Wierzono w lecznicze, niemal cudowne działanie wody z tego obszaru. Dziś w tym miejscu działają baseny, w których można zażywać gorących kąpieli pośród autentycznych starożytnych kolumn zatopionych w ich wodach.

Lokalna opowieść mówi o dziewczynie, która była tak mało urodziwa, że nie mogła znaleźć męża. Postanowiła odebrać sobie życie, rzucając się z wapiennych skał. Woda zamortyzowała jednak upadek i dziewczyna przeżyła. Nieprzytomną nieszczęśnicę znalazł książę i zakochał się od pierwszego wejrzenia. Cudowna woda zmieniła ją w piękność.


REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI


GÓRA STOŁOWA


Obrazek

Góra Stołowa, często nazywana magiczną, jest najbardziej rozpoznawalnym i widocznym niemal z każdego miejsca obiektem Kapsztadu. Spłaszczony wierzchołek to efekt działania lodowca. Po obu stronach wzniesienia znajdują się charakterystyczne ostre szczyty zwane Głowa Lwa i Diabli Szczyt, a u podnóża rozpościerają się sztucznie stworzone ogrody Kirstenbosch National Botanical Gardens.

Piaskowcowe wzgórze w najwyższym punkcie osiąga wysokość 1086 m n.p.m. Droga prowadząca na szczyt nigdy nie była łatwa i przez wiele stuleci jedynie garstce zdeterminowanych osób udało się zdobyć wierzchołek. Obecnie, aby dostać się na szczyt, turyści najczęściej wybierają kolejkę linową, która została uruchomiona w 1929 roku.

Przyroda Góry Stołowej jest niezwykle bogata i różnorodna. Wiele gatunków występujących na tym obszarze to endemity, a przetrwanie zapewniła im izolacja od czynników zewnętrznych. Szacuje się, że różnorodność ta obejmuje 1470 gatunków, z czego 250 to odmiany stokrotki. Wśród zwierząt zobaczyć można pawiany, jeżozwierze oraz góralka przylądkowego, gryzonia, którego budowę ogólną ciała zoologowie porównują do słonia lub konia.

Góra Stołowa znajduje się w centrum parku narodowego, jednego z zaledwie kilku na świecie chronionych obszarów przyrodniczych całkowicie otoczonych przez miasto. Jest również jedyną formą terenu, której imieniem nazwano konstelację gwiazd - Mensa (dosłownie 'stół').

JEZIORO TANGANIKA


Obrazek

ZAMBIA. DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGO, BURUNDIA. TANZANIA

Położone wśród gór jezioro Tanganika zdecydowanie wyróżnia się spośród pozostałych zbiorników w Wielkim Rowie Zachodnim, czyli rozpadlinie, jaka powstała w skorupie ziemskiej na skutek ruchów tektonicznych. Jest najgłębszym jeziorem Afryki i najdłuższym słodkowodnym jeziorem świata, ma długość 675 km, szerokość 50 km, a jego średnia głębokość to 570 m. W najgłębszym miejscu dno znajduje się 1470 m od powierzchni, co czyni go drugim najgłębszym jeziorem świata, po jeziorze Bajkał.

Jezioro Tanganika powstało podobnie jak inne wielkie jeziora z tego obszaru na skutek ruchów górotwórczych z początku neogenu. Wiek zbiornika oceniany jest na około 10 min lat. Po raz pierwszy zostało opisanie w połowie XIX wieku przez Anglików: Richarda Burton'a i Johna Speke'a.

Tanganika należy do dorzecza Konga, z którym łączy je rzeka Lukaga. Przy niskim stanie wody staje się jeziorem bezodpływowym. Jego krystalicznie czyste wody zalicza się do jednych z najbardziej zróżnicowanych ekosystemów świata. Ze względu na wiek jeziora oraz jego ekologiczną izolację, w wodach rozwinęło się wiele unikatowych populacji zwierząt. Jest to środowisko życia dla ponad 350 gatunków ryb, z których większość to gatunki endemiczne. Tropikalne lasy wokół jeziora są domem wielu naczelnych. W koronach drzew oprócz szympansów, pawianów czy gerez kryje się mnóstwo tropikalnych kolorowych ptaków.

góra Kilimandżaro

Obrazek

Wznosząca się na ponad 5000 m n.p.m. góra Kilimandżaro I jest nie tylko najwyższym szczytem Afryki, ale również najwyższą wolno stojącą górą świata. Ten przepiękny masyw z ośnieżonym szczytem, wznoszący się ponad sawannami, otaczają górskie lasy. Monumentalna góra Kilimandżaro z trzema szczytami - Kibo (5895 m n.p.m.), Mawenzi (5149 m n.p.m.) i Shirą (3962 m n.p.m.) - w rzeczywistości jest wulkanem. Pierwszym Europejczykiem, który postawił stopę na jego szczycie, był niemiecki profesor Hans Meyer oraz pochodzący z Austrii przewodnik Ludwik Purtschell (1889 r.). Wkrótce wytyczono pierwszy szlak. Niedługo po tym czasie samotny ośnieżony masyw stał się symbolem Tanzanii, a także popularnym kierunkiem wypraw trekkingowych o różnym stopniu trudności.

Przyroda masywu jest bardzo zróżnicowana, a roślinność skupia się wokół pięciu pięter - od porastających niskie partie stoku lasów deszczowych przez wyższe piętro wrzośców po florę alpejską tuż poniżej granicy wiecznego śniegu.

W 1973 roku na terenie masywu utworzono park narodowy. Na jego obszarze schronienie znalazło wiele zagrożonych wymarciem ssaków, a wśród nich: słonie, bawoły afrykańskie, nosorożce, lamparty oraz kudu wielkie.

Kilimandżaro jest głównym źródłem wody zarówno dla Kenii, jak i Zjednoczonej Republiki Tanzanii. Niestety, zmniejszająca się pokrywa śnieżna oraz degradacja lasów przyczyniły się do wyschnięcia kilku rzek, co niekorzystnie wpłynęło na lasy oraz tereny rolnicze.

Rezerwat Ngorongoro

Obrazek

Kilkaset tysięcy lat temu w północnej Tanzanii wygasł wulkan nazywany Ngorongoro. Jego czubek, który został oderwany podczas jednej z erupcji, pozostawił wielki krater w kształcie wielkiej, owalnej misy. Otwór ma średnicę 22 km i brzeg o wysokości 600 m - takie wymiary sytuują go na pierwszym miejscu światowej listy.

Rezerwat na terenie Ngorongoro obejmuje przepiękne krajobrazy, dziką przyrodę, zamieszkujące go plemiona oraz obiekty archeologiczne niezrównane w całej Afryce. W granicach parku znalazło się duże słone jezioro o błękitnej wodzie, które nigdy, nawet w czasie największych upałów, nie wysycha, oraz wpadające do niego rzeki Munge i Lonyokie.

Utworzony na obszarze krateru park narodowy zapewnia ochronę wielu zagrożonym gatunkom. Zróżnicowane ekosystemy, takie jak bagna, łąki, lasy oraz jeziora, stwarzają warunki do życia dla około 30 tysięcy zwierząt, wśród których są słonie, hipopotamy, bawoły, Iwy, zebry, gazele, elandy, lamparty, szakale, gnu białobrode oraz flamingi. Nawet wyjątkowo rzadki czarny nosorożec znalazł schronienie w kraterze. Uważa się, że na terenie Ngorongoro występuje największa koncentracja drapieżników w Afryce. Na tym wyjątkowym wycinku naszej planety, wśród dzikich zwierząt żyje plamię Masajów- jedna z najciekawszych i najlepiej poznanych afrykańskich półkoczowniczych grup etnicznych.

Krater i otaczające go wzniesienia tworzą jedne z najpiękniejszych krajobrazów Afryki.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 03 gru 2012 21:57

Kolejne afrykańskie cuda natury


rzeka Nil

Obrazek


Potężna rzeka Nil bierze początek w okolicach równika i płynie na północ, przecinając Saharę, by znaleźć ujście w Morzu Śródziemnym. Całkowita długość Nilu to 6671 km. O miano najdłuższej rzeki świata nadal rywalizuje z południowoamerykańską Amazonką (według peruwiańskich danych najdłuższą rzeką jest Amazonka - 7025 km). Nazwa „Nil" pochodzi od greckiego słowa Neilos oznaczającego dolinę.

Źródłem rzeki jest Kagera o długości około 420 km, którą odnalazł Henry Morton Stanley. Ujście Nilu tworzy rozległą deltę o powierzchni około 22 tysięcy km2. W zależności od terenu, przez który przepływa, przybiera różne nazwy: wypływa jako Kagera, później płynie jako: Nil Wiktorii, Nil Alberta, Nil Górski, Nil Biały, a od Chartumu - Nil.

Pomimo imponującej długości oraz znacznej ilości wody w początkowym odcinku, rzeka niesie niewielkie ilości wody. Dzieje się tak, ponieważ ma słabe zasilenie, a wiele zasobów traci poprzez parowanie.

Nil pełnił nieocenioną funkcję już w starożytności. Kiedy Egipcjanie budowali piramidy i kolosalne świątynie, transport gigantycznych i niezwykle ciężkich bloków skalnych oraz innych materiałów potrzebnych do skonstruowania obiektów był możliwy jedynie przy udziale rzeki.

Najbardziej znanymi mieszkańcami Nilu są krokodyle nilowe. Gady te mogą osiągać długość ponad pięciu metrów. W starożytnym Egipcie były uważane za święte i oddawano im cześć.


Jedna z najstarszych pustyni na świecie


Obrazek

Jedna z najstarszych pustyni na świecie liczy sobie około 55 min lat. Zajmuje ona wąski pas wybrzeża szerokości 50-130 km,. Północna część pustyni jest kamienisto / wirowa, natomiast południowa w większej czyści piaszczysta.

Na specyfikę tych terenów znacząco wpływa brak wód powierzchniowych, a zwrotnikowy klimat pustyni jest "skrajnie suchy, Jest to zatem jeden z terenów o najmniejszej ilości rocznych opadów na świecie. Chłodny północny Prąd Benguelski, który zderza się | rozgrzanymi masami powietrza znad pustyni, powoduje wytracanie wilgoci i powstawanie mgły, która po nawet 60 km w głąb lądu niesie wilgoć pozwalającą przeżyć roślinom i zwierzętom.

Na obszarze pustyni Namib panuje klimat zwrotnikowy, skrajnie suchy. Wysokie temperatury uniemożliwiają przeżycie większym zwierzętom, ale czasem zdarza się napotkać jaszczurkl, Niewielkie zwierzęta mogą przetrwać dzięki wilgoci czerpanej z mgieł, W zatoce Cape Cron znajduje się jedyna w Afryce hodowlana kolonia fok.


The singy de Bemaraha

Obrazek

To wapienny masyw przypominający skalne morze. Kamienne igły wyrastają z ziemi, przyjmując kształt kolców.

Około 200 min lat temu na tym obszarze znajdowało się morze. Podczas ruchów tektonicznych jego dno się wypiętrzyło, a intensywne opady deszczu spowodowały erozję miękkich partii, tworząc kamienny las. Ściekająca woda tworzy strumienie drążące kanały i jaskinie.

Największą z grot jest Grotte d'Andrafiabe, w której występuje jedyny na świecie gatunek krokodyla żyjący w jaskini. Płaskowyż Tsingy de Bemaraha obejmuje również lasy rosnące w wąwozach, które są środowiskiem życia wielu rzadkich i zagrożonych gatunków zwierząt, takich jak lemury i kameleony.

Ze względu na specyfikę - ostre skały - teren ten jest niedostępny dla ludzi. Dobrze czują się tam jednak lemury i palczatki, które przystosowały się do poruszania po ostrych krawędziach.

W1927 roku na obszarze masywu Tsingy de Bemaraha założony został rezerwat, a od 1990 roku obiekt znalazł się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO

Wodospad Wiktorii

Obrazek

Odkrył w 1855 roku szkocki podróżnik David Livingstone. To on nadał im nazwę na cześć brytyjskiej królowej. Tubylcze plemiona nazywają ten obiekt Mosroa-Tunja, co znaczy 'dym. który grzmi', gdyż już w odległości kilkudziesięciu kilometrów widać chmurę wodnego pyłu i słychać huk. z jakim woda uderza o skały

Ten spektakularny obiekt natury powstał na rzece Zambezi i pod względem geologicznym jest głębokim uskokiem skalnym. Rozpadlina, która jest efektem ruchów tektonicznych, powstała około 150 min lat temu. Wysoki na 120 m i szeroki na 1800 m wodospad znajduje się na granicy dwóch państw: Zimbabwe i Zambii. Małe skaliste wyspy dzielą wodospad na trzy: Wschodni, Tęczowy i Główny

Pokonując ponad 100 m wysokości, spadające masy wody tworzą największą na świecie kurtynę. Każdej minuty do gardzieli Zambezi wpada 550 tysięcy m1 wody Budząca trwogę masa spadającej z hukiem wody kontrastuje ze spokojnymi, ale zabójczymi zakolami, w których żyją krokodyle í hipopotamy Najlepszymi miejscami z których można podziwiać ten cud natury są liczne punkty widokowe w Uwngstone w Zambii


Wybrzeże Szkieletowe

Obrazek

Kojarzy się głównie z wrakami statków i opowieściami o marynarzach przemierzających pustynię w poszukiwaniu jedzenia i wody. Nazwa pochodzi od części szkieletów wielorybów i fok, które leżały na plażach wzdłuż wybrzeża.


Wybrzeże Szkieletowe to w zasadzie cała linia brzegowa Namibii. W ciągu ostatnich lat termin ten stał się bardziej obszerny i zaczęto go odnosić do Parku Narodowego Wybrzeża Szkieletowego, który obejmuje 1/3 części wybrzeża oraz tereny od rzeki Kunene na północy do rzeki Ugab na południu.

Krajobrazy wybrzeża to piaszczyste wydmy i pasma górskie. Klimat jest zaskakujący jak na pustynną Namibię. Gęste mgły i zimne bryzy, które powstają na skutek zderzenia mas powietrza znad wybrzeża, okalanego przez zimny Prąd Benguela, z niezwykle gorącym powietrzem znad pustyni.

Mimo złowrogiego wyglądu jest to jeden z najbardziej rozwiniętych przyrodniczo obszarów w Afryce. Występują tu duże ssaki, takie jak: słonie, czarne nosorożce, Iwy, gepardy, żyrafy, zebry i hieny. Tereny te zamieszkuje również wiele gatunków gadów i ptaków. Plaże są ulubionym miejscem wylęgi wania się i rozrodu kotika afrykańskiego.

Jaskinia Carlsbad


Obrazek

Na terenie Parku Narodowego Jaskiń Carlsbad, założonego I w 1930 roku, znajduje się około 100 udokumentowanych jaskiń. Najsłynniejsze z nich to Jaskinia Carlsbad i Lechuguilla. Jaskinię Carlsbad odkrył w latach 20. XX wieku Jim White, szukający odchodów nietoperzy, używanych jako nawóz, na który wówczas był wielki popyt.

Forma jaskini powstała około 250 min lat temu. Jej groty należą do największych podziemnych komór na świecie. Do tej pory zbadano około 50 km korytarzy. W kilku ostatnich dekadach odkryto salę Guadalupe oraz pełną kolorów salę Bilfrost. Jednym z ostatnich odkryć jest sala Chocolate High. Wiele pomieszczeń można zwiedzać niemal przez cały rok. Największa komora, zwana Wielką Salą, usytuowana na głębokości 230 m, o powierzchni równej 6 ha, to jedna z największych tego typu form na świecie. Podziemne sale zdobią stalaktyty, stalagmity, kolumny, draperie i kryształy, które tworzą zdumiewający obraz podziemnego świata o cudownej kompozycji, nieprzebranym bogactwie naturalnych form i kształtów.

Jaskinie zamieszkują nietoperze - molosy meksykańskie. Codziennie o zachodzie słońca można obserwować, jak te niezwykłe latające ssaki całą chmarą opuszczają jaskinię.

Krajobraz wokół jaskini jest surowy, urozmaicony ostrymi szczytami i krętymi kanionami. W 1923 roku Jaskinia Carlsbad została uznana za pomnik narodowy.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez admin » 04 gru 2012 21:50

Kolejne propozycje na cuda natury znajdziemy w Ameryce.

Ameryka

Jezioro Kraterowe

Obrazek

To jedna z najbardziej niesamowitych naturalnych form mających jedyny w swoim rodzaju niebieski odcień krystalicznie czystej wody wywierają niezapomniane wrażenia.

Wielkie jezioro znajduje się w zagłębieniu, które powstało po zapadnięciu starożytnego wulkanu Mount Mazama i wypełnieniu go wodą opadową, Charakterystyczną cechą zbiornika jest brak dopływów Jezioro ma ponad 500 m głębokości i około 10 km szerokości i jest najgłębszym zbiornikiem w Stanach Zjednoczonych oraz najgłębszym jeziorem świata, leżącym w całości ponad poziomem morza, na wysokości ponad 2000 m. Temperatura wody nie przekracza 13*C ale znany jest tylko jeden przypadek, kiedy jezioro zamarzło.

Na jeziorze Kraterowym znajduje się uformowana w czasie erupcji ponad 7 tysięcy lat temu wyspa nazwana Wyspą Czarownika oraz dużo mniejsza, zwana Statkiem Widmo. Rdzenne plemię amerykańskie Mamath uznaje Jezioro Kraterowe za święte, Tradycyjne podania głoszą, że dwie potężne istoty - Liao, władca Świata podziemnego i skell, który władał światem powyżej - podczas walki zniszczył górę Maan czyli dom Llao, i tak powstało jezioro.

W 1902 roku Kongres zdecydował, Ze jezioro oraz obszar do mego przylegający o powierzchni około 700 km5 zostanie objęty ochrony w ramach parku narodowego.

Monument Valley

Obrazek

Prawdopodobnie każdy amerykański film z gatunku western ma chociaż kilka scen, które nakręcono właśnie w Monument Valley. — Samotnie stojąca góra otoczona pustyniami to typowe elementy krajobrazu tego zakątka. Obszar został włączony do rezerwatu Indian Navajo na granicy stanów Utah i Arizona. W języku Indian Monument Valley oznacza 'dolinę skał'.

Przed pojawieniem się człowieka region ten był rozległą równiną. Przez setki milionów lat skalny materiał erodował. Około 250 min lat temu było tu płytkie tropikalne morze, na dnie którego osadzały się piaskowce i łupki. Później skorupa ziemska ulegała gwałtownemu wypiętrzaniu. Wyniesione i sfałdowane warstwy skał pod wpływem warunków atmosferycznych stopniowo wietrzały, w skutek czego ukształtował się ich współczesny wygląd.

Mimo że na pierwszy rzut oka dolina wygląda na jałową, zakurzoną pustynię, a ludzka działalność na tym terenie jest mocno ograniczona, tutejsze krajobrazy należą do najbardziej widowiskowych w południowo-zachodniej części USA. Wyjątkową barwę skały zawdzięczają tlenkowi żelaza oraz miedzi. W zależności od pory dnia i ilości światła barwy się zmieniają: od jasnopomarańczowej poprzez ceglastą do czerwonej. Do ciekawostek należy fakt, że podczas badań archeologicznych na terenie Monument Valley odkryto pozostałości osad starożytnego plemienia Puebloan, a do dziś można tu zobaczyć dzikie mustangi.

Most Tęczowy


Obrazek

Jeden z naturalnych cudów świata powstał w wyniku erozji piaskowca pod wpływem wody spływającej z Gór Navajo w kierunku rzeki Kolorado. Most Tęczowy to największy naturalny most na świecie. Jego górną część tworzy łuk o szerokości 10 m, po którym biegnie droga. Z jednej strony skalny pomost wychodzi ze stromego klifu, opadając w dół kanionu z drugiej strony. Wewnętrzna strona łuku jest gładka. Most ma długość 94 m i łączy brzegi wąwozu odległe od siebie o 85 m. W najwyższym punkcie łuk osiąga 88 m wysokości.

Dostęp do skalnego łuku, ukrytego w wąskim kanionie, jest niezwykle trudny. Przed pojawieniem się Europejczyków tylko niewielu Indian potrafiło go zlokalizować. O niezwykłości tego naturalnego tworu decyduje nie tylko jego kształt i usytuowanie, ale również barwa, od której pochodzi nazwa - w zależności od pory dnia jest fioletoworóżowy lub czerwonobrązowy. Dla Indian Nawaho Tęczowy Most to miejsce święte. Plemię to wierzy, iż most jest po prostu tęczą zmienioną w kamień. Badania archeologiczne wskazują, że niegdyś było to miejsce kultu.

Naturalny łuk i jego najbliższe okolice objęte są federalną ochroną jako pomnik narodowy Stanów Zjednoczonych pod oficjalną nazwą Rainbow Bridge National Monument.

Horseshoe Falls

Obrazek

Rzeka Niagara, płynąca na granicy Stanów Zjednoczonych Ameryki I Północnej i Kanady, ma 55 km długości. Na swojej drodze z jeziora Erie do Ontario musi pokonać 100-metrową różnicę poziomów. Dwie części wodospadu - amerykańską o nazwie American Falls oraz kanadyjską Horseshoe Falls - rozdziela Wyspa Kozia. Nazwa „Niagara" pochodzi od indiańskiego słowa Onquiaahra, oznaczającego problem.

Wodospad powstał po ostatnim zlodowaceniu, jego próg tworzą ułożone warstwowo skały: dolomity, wapienie i piaskowce na przemian z warstwami łupków. Skały ulegają erozji, co powoduje cofanie się progu wodospadu. Obecnie różnica w stosunku do jego pierwotnej lokalizacji wynosi około 10 km. U podnóża kaskady tworzą się wielkie kotły eworsyjne, które stale się pogłębiają.

Wodospad Niagara nie jest ani najwyższy, ani najszerszy na świecie, ale z pewnością najbardziej spektakularny. Masy wody opadające i roztrzaskujące się o skały wraz z tęczowymi obłokami kropel wody tworzą niezwykle imponujące i malownicze widowisko. Niebywale efektownie wodospad wygląda również zimą, kiedy zamarznięte strugi wody tworzą gigantyczne sople.

W 1969 roku woda po amerykańskiej stronie została zatamowana na czas prac porządkujących dno pod wodospadem I trwało to kilka miesięcy.

Park Narodowy Yellowstone



Obrazek

To pierwszy park narodowy założony w Stanach Zjednoczonych. Jego granice zostały wytyczone w 1872 roku. Terytorium obejmujące 9 tysięcy km2 jest usytuowane w trzech stanach: Wyoming, Montana i Idaho. Nazwa parku pochodzi od przecinającej go rzeki Yellowstone. Granice chronionego terenu wytyczają obszar o największej koncentracji form geotermalnych na świecie. Na terenie Yellowstone znajduje się 60% wszystkich gejzerów, a do najbardziej znanych należy Old Faithful. Fascynujące krajobrazy parku tworzą również gorące źródła, doliny rzek, pasma górskie i jeziora.

Ze względu na znaczne różnice wysokości, roślinność występuje piętrowo, od półsuchych stepów do alpejskiej tundry. Dominującym gatunkiem jest sosna wydmowa. Rozległe lasy południowej części Gór Skalistych są schronieniem dla wielu zwierząt, m.in.: niedźwiedzi grizzly, wilków oraz bizonów. Podczas badań paleontologicznych w jaskini Lamar znaleziono szczątki 30 gatunków ssaków, co sugeruje, że różnorodność fauny niemal nie zmieniła się od czasów prehistorycznych.

Badania archeologiczne wykazały, że różne plemiona odwiedzały tereny parku od 10 tysięcy lat, jednak żadne z nich nie zdecydowało się tam osiedlić.


Wielki Kanion


Obrazek

Ponad 6 min lat rzeka Kolorado formowała dzisiejszy Wielki Kanion. Na skutek ruchów skorupy ziemskiej płaskowyż powoli się wypiętrzał, a płynąca rzeka wypłukiwała brzegi, drążąc głębokie koryto.

Obszar ten ma ogromne znaczenie geologiczne. Jest jednym z najlepiej zbadanych terenów na Ziemi - stanowi swoisty zapis dziejów naszej planety. Zbudowany jest głownie z łupków, wapieni i piaskowców, a każda warstwa skalna ma inny odcień. Kanion osiąga 446 km długości, jego szerokość waha się od 6 do 29 km, a głębokość to ponad 1,6 km.

Wielkie bogactwo skamielin morskich zwierząt, drzew i dinozaurów, szeroki wachlarz form geologicznych, a także liczne jaskinie ukryte w masach skalnych Wielkiego Kanionu posłużyły naukowcom do badań nad historią Ziemi. W czasach prehistorycznych jaskinie zasiedlali Indianie, a na pozostałej części płaskowyżu zakładali osady.

Co roku Wielki Kanion Kolorado jest odwiedzany przez około milion turystów. Rozległą przestrzeń można podziwiać z łatwo dostępnych tras samochodowych, punktów widokowych, ale również z pokładu helikoptera, z grzbietu muła, płynąc tratwą, pontonem, a także spacerując po szklanym pomoście Skywalk wypuszczonym około 20 m od krawędzi urwiska.

Ogromna bazaltowa skała wznosząca się dumnie wśród równin stanu Wyoming to intruzja wulkaniczna, czyli wypiętrzona zastygła magma o wysokości 386 m, licząc od podstawy, i wysokości względnej 1558 m n.p.m.

Ze wzniesieniem związana jest legenda. Opowiada ona historię siedmiu dziewcząt ściganych przez niedźwiedzia, które schroniły się w skale, a bogowie je ocalili, wznosząc skałę wysoko ku niebu. Rozwścieczone zwierzę, nie mogąc dosięgnąć ofiar, drapało pazurami tak długo, aż utworzyły się żłobienia. Dlatego przez Indian wzniesienie nazywane jest Górą Niedźwiedzia. Miano Wieży Diabła zyskało dzięki pułkownikowi Richardowi Dodgeyowi, który w 1875 roku został wysłany w Góry Czarne, aby zmapować teren i znaleźć złoża złota. Pierwszymi śmiałkami, którym udało się zdobyć wzniesienie byli dwaj farmerzy - William Rogers i Willard Ripley. Na szczyt dostali się w 1893 roku, a do osiągnięcia celu posłużyła im ponadstumetrowa drabina utworzona z kołków wbijanych w szczeliny skał.

Wieża Diabła została pierwszym pomnikiem narodowym w USA. Ten status nadał jej 24 września 1906 roku prezydent Theodore Roosevelt. W 1977 roku góra posłużyła jako scenografia do filmu Bliskie spotkania trzeciego stopnia w reżyserii Stevena Spielberga.

Amazonka

Obrazek

Przecinająca Amerykę Południową Amazonka to jedna z najdłuższych I rzek świata. Ze względu na ponad 200 dopływów oraz częste zmiany koryta niezwykle trudno ustalić jej właściwą długość. Najczęściej podaje się, że Amazonka mierzy 6400 km, ale istnieją źródła, według których osiąga nawet 7040 km, co czyniłoby z niej najdłuższą rzekę świata -o 390 km dłuższą od Nilu.

Obecnie za rzekę źródłową najczęściej przyjmuje się Ukajali, rzadziej Maranon. Razem z Ukajali i Carhuasantą Amazonka mierzy 7025 km. Natomiast jej długość wraz z Maranón wynosi około 6400 km. Źródła rzeki, które znajdują się w peruwiańskich Andach na wysokości 5170 m n.p.m.,według niektórych danych odkrył w 1996 roku Polak, Jacek Pałkiewicz. Ale wiadomo też, że już w 1885 roku Piotr Chmieliński zorganizował międzynarodową wyprawę, w której wraz ze Zbigniewem Bzdakiem jako jedyni z zespołu dopłynęli do źródeł rzeki. Dwa lata wcześniej prawdopodobnie dokonali tego trzej Polacy. Sam Chmieliński twierdzi, że palmę pierwszeństwa powinien otrzymać Lauren Mclntyre, który dotarł tam w 1971 roku.

Bezsporny jest natomiast fakt, że Amazonka ma największe zasoby wodne i największe dorzecze, o powierzchni 7 min km2. Przepływa przez Peru, Brazylię i stanowi granicę dla Kolumbii. Swoje ujście znajduje w Atlantyku, tworząc deltę o powierzchni 100 tysięcy km2.

Wody Amazonki zasiedla ponad 2 tysiące gatunków ryb oraz wiele gatunków ssaków i gadów, jak na przykład: delfiny, manaty, żółwie skórzaste, krokodyle, aligatory, kajmany. W konarach drzew na brzegach rzeki żyją papugi, tukany i leniwce.

Argentyński Park Narodowy

Obrazek


Los Glaciares kryje jedne z najtrudniejszych do zdobycia szczyty górskie - turnie Andów Patagońskich oraz niesamowite wodospady. Mimo że nie są to najwyższe góry na świecie, ich strzelistość w połączeniu z panującymi warunkami pogodowymi - oblodzeniem, częstymi opadami, silnym wiatrem dochodzącym do 200 km/godz. - sprawiają nie lada problem wszystkim śmiałkom, którzy decydują się podjąć wyzwanie zdobycia szczytów.

Cerro Torre, który wysokością ustępuje jedynie szczytowi Fitz Roy (3405 m n.p.m.), jest olbrzymią iglicą wznoszącą się na 3133 m n.p.m., zwieńczoną 35-metrowym lodowym grzybem.

Nie wiadomo, kto zdobył szczyt jako pierwszy. W 1959 roku górę ujarzmił podobno Włoch, Cesare Maestri, ale nie zdołał tego udowodnić. Z tego powodu uważa się, że do wierzchołka pierwsza dotarła wyprawa z 1974 roku w składzie: Daniele Chiappa, Mario Conti, Casimiro Ferrari i Pino Negri.

Na terenie parku żyją pumy, gwanako, lisy, pancerniki, nutrie, szynszyle, skunksy i strusie nandu. Wilgotne, wschodnie zbocza gór porastają bukowe i topolowe lasy, w chłodniejszych partiach zastępowane przez krzewy. Jedną czwartą obszaru parku pokrywa Południowy Lądolód Patagoński. Park Narodowy Los Glaciares w 1982 roku dołączył do obiektów wpisanych na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.



Pustynia Atakama

Obrazek

To obszar rozpościerający się na długości 960 km | na południe od granicy z Peru. Zimne prądy morskie z Antarktyki I oraz pasmo Andów usytuowane na wschód od pustyni i blokujące napływ wilgotnego powietrza z Amazonii zapewniają temu obszarowi zimny i suchy klimat. Atakama jest (tuż po Antarktyce) drugim najbardziej suchym regionem świata. W niektórych częściach tej pustyni deszcz nie padał od kilkuset lat.

Takie trudne warunki nie sprzyjają rozwojowi roślinności, dlatego pod względem przyrodniczym obszar jest wyjątkowo ubogi. Żyją tu rośliny, które czerpią wilgoć z mgły. Z fauny występują tylko owady. Na zupełnie suchych obszarach fauna ani flora nie występują w ogóle. Wokół słonych jezior siedliska mają egzotyczne flamingi, żywiące się czerwonymi wodorostami.

Surowe warunki klimatyczne nie pozbawiły tego rejonu swoistego piękna. Słone jeziora i bagna spowite tajemniczymi mgłami oraz gęste chmury wiszące nisko nad horyzontem nadają mu niepowtarzalny charakter.

Na terenie pustyni Atakama działa kilka kopalni: soli, miedzi i minerałów. Obszar ten jest ceniony również przez astronomów i archeologów. Na jej terenie ustawiono największy na świecie teleskop astronomiczny, a doskonałą widoczność zapewnia krystaliczna przejrzystość czystego powietrza i spora odległość od ludzkich osiedli. Brak wilgoci uniemożliwia proces gnicia, dzięki czemu znaleziono tu jedną z najstarszych mumii, liczącą około 9 tysięcy lat.

Rozległy płaskowyż usytuowany na wysokości powyżej 3000 m n.p.m. o nazwie Altapino to obszar słonych jezior, które utworzyły się pod koniec ostatniej epoki lodowcowej. Te niezwykłe zbiorniki wodne, w zależności od minerałów zawartych w soli, różnią się znacznie zabarwieniem i strukturą: są ceglastoczerwone, zielone, turkusowe albo srebrzystoszare. Cały teren otoczony jest różnokształtnymi formacjami skalnymi, gejzerami, monumentalnymi wulkanami i wielokolorowymi lagunami, po których przechadzają się różowe flamingi -wszystko razem tworzy surrealistyczny obraz obcej planety i robi piorunujące wrażenie.

Salaru

Obrazek

Ten niezwykły krajobraz powstał w wyniku wyschnięcia słonego jeziora Balliviśn, które zajmowało te tereny jeszcze przed uformowaniem się Andów, czyli około 30 tysięcy lat temu. Pokrywająca ten rozległy obszar sól krystalizuje się w postaci wielokątów, tworząc regularną, widoczną gołym okiem strukturę. Są miejsca, gdzie pokrywa solna sięga nawet 7 m. Powierzchnia Salaru jest zupełnie płaska, więc w porze deszczowej, gdy pokrywa ją cieniutka warstewka wody, staje się największym lustrem świata, odbijającym znajdujący się wokół księżycowy krajobraz.

W czasie kilkudniowej wycieczki na Salar turyści śpią w hotelach w całości wykonanych z soli. Wnętrza tych budynków wyglądają fantastycznie, jednak dłuższe przebywanie tam utrudnia minimalna wilgotność powietrza, ponieważ wilgoć prawie całkowicie pochłaniana jest przez bardzo higroskopijną sól.



Salto del Angel


Obrazek

Jedne z największych wodospadów świata tworzy rzeka Iguazu.

Kaskady w liczbie 275 znajdują się na półkolistym odcinku 2700 m.

Na skraju płaskowyżu rzeka ma 4 km szerokości. To tutaj tuż przed połączeniem z Paraną spada do wąskiego wąwozu nazywanego Diabelską Gardzielą, a później rozdziela się na liczne kaskady. W słoneczny dzień rozpryskujące się strugi wody tworzą barwne tęcze. Ogłuszający łoskot wodospadu można usłyszeć nawet z odległości 24 km.

Na wystających skałach rosną gęste krzewy i drzewa, m.in. bambusy, palmy oraz paprocie drzewiaste. Pod drzewami kwitną dzikie tropikalne kwiaty, a w koronach gnieżdżą się kolorowe papugi. Wodospad usytuowany jest na terenie parków narodowych brazylijskiego i argentyńskiego, a najlepszy widok na ten fascynujący spektakl przyrody rozpościera się ze specjalnego drewnianego podestu przerzuconego prawie do krawędzi przepaści.

W 1978 roku, w czasie uporczywej suszy, przez 28 dni z krawędzi urwiska nie spadła ani kropla wody. Było to jedyne takie zdarzenie od 1934 roku i od tej pory nie odnotowano więcej przypadków wyschnięcia wodospadu.



Salto del Angel to najwyższy wodospad na świecie — osiąga 979 wysokości, a zatem mierzy kilkunastokrotnie więcej niż Niagara. Jego nazwa pochodzi od nazwiska odkrywcy. W 1935 roku amerykański pilot Jimmy Angel udał się do Wenezueli w poszukiwaniu złota, jednak zamiast niego odkrył zdumiewający wodospad.

Salto del Angel znajduje się na terenie Parku Narodowego Canaima. Otacza go wysoki płaskowyż północnej części Wyżyny Gujańskiej, ponad którym wznoszą się płaskie góry stołowe. To dzięki nim i ich największym stoliwom zwanym tepui - Auyan, Roraima, Cuquenan i Acopan - miejsce charakteryzuje się jedynym w swoim rodzaju ukształtowaniem terenu, gdzie z płaskich szczytów z niewiarygodną siłą spadają większe lub mniejsze wodospady.

Anielski wodospad wypływa ze szczytu stoiwa Auyantepui. Dotrzeć do niego można na dwa sposoby. Pierwszym jest łódka lub kajak, jednak korzystanie z drogi wodnej możliwe jest tylko w porze deszczowej, kiedy poziom wody jest wysoki. Wówczas punktem wyjściowym jest Canoima - mała osada w dżungli. Wyprawa przez rwące nurty rzeki należy często do ryzykownych. Drugi, wygodniejszy i dostępny sposób dotarcia do Salto del Angel przez cały rok, to lot samolotem.

Wyspy Galapagos to królestwo żółwi słoniowych, stąd nazwa - Wyspy Żółwie.

Obrazek


Archipelag składa się z 19 wysp i wysepek o łącznej powierzchni niecałych 8 tysięcy km2. W 1535 roku wyspy zupełnie przypadkiem odkrył panamski biskup Tomás de Berlanga, płynąc do Peru. Zostały one uformowane przez procesy sejsmiczne, a dzięki izolacji środowisko przyrodnicze jest unikatowe. Właśnie dlatego przy podpieraniu teorii ewolucji często przywołuje się przykłady organizmów z Galápagos. Wyspy słyną z endemicznych gatunków zwierząt, wśród nich są m.in.: legwan lądowy (Conolophus subcristatus), legwan morski (Amblyrhynchus cristatus), żółw słoniowy (Chelonoidis nigra), 13 endemicznych gatunków zięb Darwina, pingwin równikowy (Spheniscus mendr culus), nielotny kormoran galapagoski (Nannopterum harrisi), myszołów galapagoski (Buteo galapagoensis), sowa galapagoska (Asio galapagoensis) i drozd przedrzeźniacz (Nesomimus).

Co ciekawe, nie ma tam żadnego lądowego drapieżnika. nie zamieszkują tam również płazy, ani gady słodkowodne. To wyjątkowe miejsce, niestety, poddane jest niszczącej działalności człowieka. mimo że od 1959 roku 97% obszaru archipelagu znalazło się pod ochroną w ramach Parku Narodowego Galápagos.

Kolejne bezapelacyjne to cuda natury to

Ziemia Ognista

Obrazek

Jest największą wyspą archipelagu o tej samej nazwie, zlokalizowanego na Oceanie Atlantyckim, oddzielonego od kontynentu południowoamerykańskiego Cieśniną Magellana. Wyspa ma powierzchnię 47 992 km2, a jej najwyższym wzniesieniem jest góra Monte Darwin o wysokości 2488 m n.p.m., która leży po stronie chilijskiej.

Wschodnia część wyspy, z głównym ośrodkiem administracyjnym w mieście Ushuaia, należy do Argentyny, a część zachodnia - do Chile. W części chilijskiej wydobywa się ropę naftową, występują tam też złoża złota, rudy miedzi i cynku.

Archipelag odkrył w 1520 roku Ferdynand Magellan. Uczestnicy wyprawy nadali wyspie nazwę Ziemia Ognista od poświaty palonych przez mieszkających tam Indian ognisk, którzy pierwotnie zasiedlali to terytorium. Niegdyś żyły tu plemiona Yahgan, Selk'nam i Alacaluf, a obecnie wyspę zamieszkuje około 70 tysięcy osadników, głównie z Europy.

Na Ziemi Ognistej dominuje krajobraz wyżynno-górski oraz roślinność charakterystyczna dla klimatu subtropikalnego: stepy subantarktyczne, lasy bukowe, mchy i torfowiska. Świat zwierząt reprezentują pingwiny Magellana, albatrosy, kondory olbrzymie, bobry i lisy polarne.


Australia i Oceania


Bora Bora

Obrazek


Uchodzi za najpiękniejszą wyspę całego archipelagu Polinezji Francuskiej. W malowniczych krajobrazach dominuje szmaragdowa woda i piaszczyste plaże. Wyspa pośrodku błękitnej laguny jest otoczona przez mniejsze wysepki nazywane motu. Całość oplata, niczym naszyjnik szyję, rafa koralowa. Dwa szczyty w środku wyspy - Pahia i Otemanu - to wierzchołki wygasłego wulkanu.

W tropikalnym klimacie wyspy występują dwie pory roku: sucha i wilgotna. Pora sucha trwa od maja do października, a wilgotna od listopada do kwietnia. Od grudnia do lutego region nawiedzają niebezpieczne tropikalne cyklony.

Nazwa wyspy pochodzi od tahitańskiego słowa Pora Pora, oznaczającego 'pierworodnego'. Legenda głosi, że była to pierwsza wyspa wyłowiona przez boga z wody po stworzeniu Hawai. Prawdopodobnie angielski żeglarz James Cook źle zrozumiał nazwę i od tamtej pory funkcjonuje jako Bora Bora.

Wyspa Północna


Obrazek

Podczas II wojny światowej Amerykanie stworzyli tu bazę wojskową i na wyspie stacjonowało kilka tysięcy żołnierzy. Po wojnie założono tu hodowlę czarnych pereł, a dziś niewielki teren o powierzchni niecałych 45 km2 zamieszkuje około 5 tysięcy osób. W sezonie przybywają tu rzesze turystów spragnionych ciepła i relaksu w idyllicznej atmosferze wyspy.

Nad wyraz uderzającymi pod względem topograficznym i geologicznym obiektami Wyspy Północnej są trzy wulkany: Ruapehu, Ngauruhoe i Tongariro. Wszystkie masywy i przylegające do nich obszary są chronione w Parku Narodowym Tongariro, pierwszym nowozelandzkim parku narodowych, założonym w 1887 roku i obejmującym teren o powierzchni 79 500 km2.

W krajobrazie parku dominują szczyty wulkanów pokryte śnieżnymi czapami, kratery, alpejskie jeziora, lasy deszczowe, wartkie rzeki i mieniące się wodospady, a fauna i flora tych terenów stanowi o wielkiej wartości przyrodniczej tej części świata.

Masyw wulkaniczny Tongariro ma 1978 m wysokości i składa się z 12 stożków. Mimo że Ngauruhoe (najmłodszy stożek erupcyjny Tongariro) często traktuje się jako samodzielną górę, w rzeczywistości jest to swoisty kanał wentylacyjny. Pierwsza erupcja jest datowana na 260 tysięcy lat temu, a ostatnią odnotowano w 1977 roku. Wulkan ten został zaliczony do grupy bardzo aktywnych - co ciekawe, od 1839 roku naliczono aż 70 wybuchów.

Na stokach Togariro bierze swój początek najdłuższa rzeka Nowej Zelandii - Whanganui. Górskie szczyty zajmują szczególne miejsce w maoryskiej religii, a na terenie parku znajduje się kilka obiektów kultu.

Ul luru,

Obrazek

Nazywane również Ayers Rock, to wolno stojąca, samotna I skała. Wznosi się z piaszczystego podłoża na wysokość 348 m I n.p.m. i ma 3,6 km długości. Prawdopodobnie ponad połowa formacji jest schowana pod ziemią. Do niedawna uważano, że to największy monolit świata, jednak okazało się, że Mount Augustus w zachodniej części Australii jest ponad dwukrotnie wyższy. Nie do końca pewne jest również, czy Uluru jest monolitem, czy częścią większej formacji.

Skała jest zbudowana z arkozy, odmiany piaskowca o czerwonej barwie. W zależności od intensywności padającego światła Uluru zmienia swoją barwę. Obserwowana o zachodzie słońca przybiera kolory od czerwieni do szarości. Właśnie ze względu na swe niezwykłe ubarwienie skała nazywana jest również czerwonym sercem Australii.

Dla Aborygenów Uluru jest miejscem świętym. W jaskiniach w pobliżu monolitu znajdują się malowidła przedstawiające czas snu - okres, z którego według tubylców narodził się świat. Turyści, którzy szanują tradycje i wierzenia Aborygenów, nie wchodzą na szczyt, choć wiedzie tam stroma ścieżka ubezpieczona łańcuchami.

Uluru leży w obrębie parku narodowego Uluru-Kata Tjuta i jest jedną z największych atrakcji turystycznych kontynentu australijskiego. Pierwsi turyści dotarli do Ayers Rock w 1936 roku, od tego czasu jest to punkt niemal obowiązkowy w planie wycieczek po Australii.

Wave Rock

Obrazek

Jedną z wielu niesamowitych formacji zachodniej Australii jest Wave Rock. Zbudowany z granatowego granitu klif ma 15 m wysokości i 100 m długości.

Formacja uzyskała obecny kształt około 60 min lat temu, ale sam budulec ma ponad 2,7 mld lat. Prawdopodobnie pierwotnie była to pionowa ściana urwiska, która uległa erozji pod wpływem podmywania jej przez wodę. Zadziwiający kształt i niezwykle interesujący wygląd jest efektem erozji wodnej i wietrznej. Wrażenie dynamicznej lali wzmagają niewątpliwie kolorowe pasy, będące wynikiem działania ściekającego deszczu, który spłukując minerały, tworzył żółte, czerwone i szare ślady. Wave Rock najlepiej podziwiać o świcie, kiedy wschodzące słońce powoli oświetla niezwykłą granitową ścianę.


Wielka Rafa Koralowa


Obrazek

Największa, najbardziej różnorodna i mieniąca się największą liczbą barw rafa koralowa, zlokalizowana u wybrzeży Australii, I widoczna jest nawet z kosmosu. Określa się ją jako rafę barierową, co znaczy, że rozpościera się wzdłuż wybrzeża, ale leży dalej niż rafa przybrzeżna.

Szacuje się, że jej rozwój trwał blisko 20 min lat. Zbudowana jest z wapienia, który tworzą szkielety obumarłych koralowców. W jej skład wchodzi około 3 tysięcy pojedynczych raf i 900 wysp, tworzących naturalny kompleks rozpościerający się na odcinku o długości 2600 km i zajmujący powierzchnię około 344 tysięcy km2. Na rafie żyją całe kolonie innych organizmów i żerują liczne gatunki zwierząt. Jej szerokość waha się od 2 do 150 km, a grubość warstwy koralowca przekracza 500 m.

Wielka Rafa Koralowa jest największym naturalnym ekosystemem na Ziemi. O jego bogactwie świadczy m.in. występowanie 1500 gatunków ryb, 360 gatunków korali, 600 gatunków szkarłupni, 500 gatunków wodorostów, sześciu gatunków żółwi morskich, 200 gatunków ptaków oraz wielu gatunków ssaków morskich, jak na przykład humbaki oraz delfiny. Na rafie można się natknąć na najpiękniejsze, a zarazem największe na świecie muszle.

Od 1981 roku ten koralowy cud natury został objęty ochroną w ramach parku morskiego i dołączył do obiektów znajdujących się na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO


Zatoce Milforda


Maorysi nazywają ten cud natury drozdem samotnikiem (Piopio-tahi). Zatoka Milforda była niegdyś doliną lodowcową, która po nadejściu cieplejszej epoki została wypełniona morską wodą. Imponująco wyglądający fiord ma długość 19 km i szerokość do 2,5 km. Ściany wznoszące się ponad zatoką to najwyższe na świecie klify morskie osiągające 1600 m n.p.m. U wejścia do fiordu wznosi się najwyższy szczyt otaczających góry - Mitrę Peak (1695 m n.p.m.), dokoła rosną lasy bukowe, a z dolin spektakularnie spływają strumienie.

Płytkie i wąskie ujście utrudnia wymianę wód z Morzem Tasmana. Słodka woda z opadów spływając do zatoki, zbiera duże ilości materiału, który powoduje ciemne zabarwienie wód. W efekcie powstaje warstwa słodkiej wody, a ponieważ woda słona jest lżejsza, obie warstwy się nie mieszają. Na głębokości 3-6 m występuje strefa między pływowa, a poniżej warstwa wody słonej. Połączenie występowania w korycie słonej i słodkiej wody stwarza unikatowe warunki do życia i rozwoju zarówno fauny, jak i flory. Najciekawszym gatunkiem fauny w Zatoce Milforda jest czarny koral — występuje najczęściej w postaci pierzastych zarośli osiągających wysokość od 10 cm do 4 m.

Zatoka Milforda zaliczana jest do najbardziej deszczowych miejsc na świecie. Rocznie spada tu 615 cm deszczu


Oczywiście to nie wszystkie propozycje jakie oferuje nam wszystkim nasza natura, zapraszam zatem bardzo serdecznie to wstawiania własnych propozycji na cuda natury na świecie.
Nasze forum turystyczne http://podroze-forum.pl/ - wszystko o podróżach w jednym miejscu. Zapraszamy także na:
Obrazek ObrazekObrazek Obrazek

Avatar użytkownika
admin
Administrator

  • Posty: 4417
  • Dołączył(a): 12 mar 2010 12:22
  • Podziękował : 122 razy
  • Otrzymał podziękowań: 135 razy
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez anitovska » 19 gru 2012 14:49

Zdjęcia są fantastyczne! Z przyjemnością wybrałabym się kiedyś na wycieczkę śladami cudów natury, to byłoby coś!

Avatar użytkownika
anitovska
Nowicjusz

  • Posty: 14
  • Dołączył(a): 19 gru 2012 14:05
  • Podziękował : 1 raz
  • Otrzymał podziękowań: 1 raz
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez tuptam » 08 sty 2013 13:23

Wspaniałe zdjęcia!! Człowiek chciałby być we wszystkich tych miejscach na raz... Jaka szkoda, że większość z nich możemy podziwiać jedynie w sieci na fotkach... Niestety, na zobaczenie wszystkiego, co piękne, zabrakłoby i czasu, i pieniędzy.

tuptam
Bardzo aktywny użytkownik

  • Posty: 120
  • Dołączył(a): 08 sty 2013 12:31
  • Podziękował : 1 raz
  • Otrzymał podziękowań: 0 raz
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez gazzell » 05 lut 2013 21:35

Epickie te zdjęcia!

gazzell
Nowicjusz

  • Posty: 10
  • Dołączył(a): 03 lut 2013 14:58
  • Podziękował : 0 raz
  • Otrzymał podziękowań: 0 raz
Góra

Re: Cuda natury

Nieprzeczytany postprzez donya » 20 mar 2013 15:12

Mnie urzekła Góra Nemrut w Adiyaman /Turcja/

Obrazek

Nemrut Dagi - góra Nemrut - to niezwykłe miejsce w południowo-wschodniej Turcji w okolicach miejscowości Adiyamn. To jeden z najwyższych szczytów pasma górskiego Antytauru. Jest najważniejszym miejscem archeologicznym związanym z kulturą późnego okresu hellenistycznego. Jednak jego nazwa wywodzi się od legendarnego myśliwego i władcy Mezopotamii - Nemroda. Na górze Nemrut zachował się zespół światynną-sepulkralny tzw. hierotezjon. Kompleks ten składa się z usypanego z odłamków skalnych kurhanu (50m) i trzech przylegających do niego tarasów. Każdy z tarasów ozdobiony jest grupą pięciu monumentalnych (8m) rzeźb, które przedstawiają Antiocha oraz jego braci i siostry czyli bogów panteonu grecko-perskiego. Góra Nemrut wpisana jest na listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.
POLTURK TOURS - wycieczki po Turcji - www.polturk.pl

Avatar użytkownika
donya
Ekspert Turcja

  • Posty: 23
  • Dołączył(a): 17 lut 2013 15:26
  • Lokalizacja: Alanya
  • Podziękował : 2 razy
  • Otrzymał podziękowań: 0 raz
Góra

Następna strona Wyświetl posty nie starsze niż: Sortuj wg

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 7 gości

  • Reklama
Polska Baza noclegowa Spanie.Online Rozliczenie podatku za granicą Apartamenty Hiszpania Baza Noclegowa